Karten

•januari 24, 2010 • 6 reacties

foto´s genomen in Veendam

Al jaren lang ga ik een paar keer per jaar karten, en al zeg ik het zelf, het gaat me redelijk goed af. Mijn bijnaam: RACEKONIJN. Meestal ga ik samen met een paar vrienden in Veendam even me lekker uitleven, maar zo af en toe ook wel eens, met de zwager van mijn vriendin, in Belgie bij één van de grotere banen in de buurt van de woonplaats van de familie.

Zo ook deze keer, tussen kerst en oud en nieuw, had ik even de behoefte om weer eens lekker te racen. Normaal gesproken doen hij en ik aan een wat rustiger sport namelijk vissen, maar dat wisten jullie al denk ik. Het was woensdag 29 december en, na een beetje verkeerd gereden te hebben, kwamen we om half twee aan bij de kartbaan. Ik had de informatie gekregen dat we om twee uur konden starten maar de deuren waren nog dicht. Het was inmiddels vijf over twee toen eindelijk de deuren open gingen. Zo´n honderd man persten zich naar binnen om maar zo snel mogelijk bij de inschrijfbalie te komen. Wij stonden zo halverwege de rij en het was dus wachten , wachten en nog eens wachten. Dit mede doordat er maar één persoon achter de bali stond om alles te regelen. Na zo´n drie kwartier was het dan zo ver, de eerste heat kon beginnen. En de tweede, waar wij in zaten, zou een kwartier later starten.

Terwijl we zaten te wachten keken we een beetje hoe de anderen het er van af brachten. Het viel me op dat er maar langzaam gereden werd. Dit zou natuurlijk kunnen omdat de baan veranderd was. Het viel ons namelijk op dat er achterin er een paar bochten anders lagen dan een jaar geleden en de brug werd gebruikt (die was er een jaar geleden ook al maar erover rijden kon niet). en dat zorgde voor de nodige slippartijen bij de vreemde bocht voor de brug.

Even later was het dan zover, de mensen voor de tweede heat moesten zich melden in het lokaal waar de rijdersbreefing werd gehouden. Voor die gene die niet waten wat dit is zou ik even een kleine uitleg geven. Eigenlijk is het niet veel meer dan dat je verteld wordt wat mag en wat niet mag en wat de verschillende kleuren vlaggen betekenen.  Na deze breefing was het zo ver, ik mocht als eerste vertrekken met kart nr. 1. Normaal vertrek is altijd rustig om de baan te verkennen maar deze baan was grotendeels voor mij bekent en ik ging dus alvast met een iets hogere snelheid de eerste bocht door. Terwijl ik dit deed voelde ik de kart een beetje moeilijk de bocht door kwam. Hij had last van onderstuur (wilde recht door), dit is eigenlijk wel normaal omdat de banden nog koud waren dus ging ik gewoon verder met de zelfde snelheid. Echter de tweede bocht was nog lastiger door te komen en de volgende bochten werden ook alleen maar beroerder. Hoe verder ik naar de achterste delen van de baan kwam hoe moeilijker het werd. Tot dat ik bij de vreemde bocht voor de brug kwam, die was dus met mijn snelheid echt niet te nemen en ik belande lichtjes tegen de vangrail.

 De klap die ik voelde deed mij direkt er aan herinneren dat de baan hier even anders is dan ik gewent ben in Veendam. Daar heb je banden met een stevig kuntstof rail er om heen die dus mee veert. De baan waar ik nu reed heeft een vangrail die licht opglooiend is vanaf de grond en muurvast genageld zit aan die grond, met het gevolg dus dat als je deze frontaal raakt dat ie niet mee geeft en dus de klap bij hoge snelheden aanzienlijk harder aan komt dan je zou willen. Daar komt nog bij dat als je in de bocht met je achterwiel in die glooiing terecht komt , dan kan je gelanceert worden en in het ergste geval zelfs over de kop gaan.

Na deze kleine schuiver ging ik direkt de pits in en één van de baancommissarissen vroeg wat er was. Ik weet niet wat er aan de hand is met deze kart, zei ik, maar bij iedere bocht gaat ie recht door. Dat ligt niet aan de kart, zei hij, maar aan de baan, die is nat, maar dat wordt straks wel beter. Is lekker, zei ik, komen jullie met een aanbieding dat je voor 25 euro minimaal drie heats kunt racen, blijk je alleen maar rustig rondjes te kunnen rijden. Ben daarna rustig mijn tijd uit wezen rijden, mijn snelste ronde: ruim 55 seconden, terwijl het record op 40 seconden staat voor de geoefende racer.

De tweede heat ging al iets beter, de baan droogde een beetje op en over het algemeen was de ideale lijn bijna droog. De andere delen van de baan waren echter nog nat en spiegelglad. Met het gevolg dat, als je ook maar even van de ideale lijn af moest, je gigantisch de vangrail in ging. Inhalen was dus voor waaghalsen en helaas ben ik er één van. Ik mocht die heat weer als eerste vertrekken, maar omdat inhalen eigenlijk niet kon, koos ik er voor om iedereen voorbij te laten gaan en te wachten tot de eerste weer bij mij in de buurt kwam. Zo gezegt, zo gedaan, ik kon nu proberen mijn tijd te verbeteren. Al rijdend  kwam ik er achter dat de baan beter werd en ging ik dus kijken wat de mogelijkheden waren. En die waren redelijk te noemen. Slechts bij één bocht was de kart bijna niet te houden (ja die bekende bocht voor de brug), maar ik kon hem nog net van de vangrail af houden. Mijn snelste ronde die heat: 45.65 seconden.

Tijdens de pauze bleven we, onder genot van een drankje (cola hahahah, nee geen alcoholisch drankje natuurlijk, ik moest nog rijden hé), de andere chauffeurs bekijken en we zagen dat de baan steeds sneller werd en zo ook de gereden tijden. Ik kreeg de kriebels, het kan dus weer dacht ik, we kunnen weer voluit er tegen aan en proberen een nieuw record neer te zetten. Ik heb al vaker zeer dicht bij het baanrecord gezeten zowel in Veendam als in Belgie, dus ook nu weer wilde ik weer een poging wagen.

De derde heat voor ons kon beginnen en ook deze keer liet ik eerst iedereen mij voorbij rijden zodat ik mijn moment kon kiezen om voluit te gaan. De eerst en tweede ronde deed ik dus rustig aan om afstand te creeren en om de baan te bekijken, of alles werkelijk zo goed was als ik dacht. Onderweg zag ik nog op slechts twee plaatsen aan de buitenkant van de bocht nog een beetje damp op de baan. Die plekken zou ik normaal niet gebruiken maar rekening mee houden was toch wel iets wat moest, want als je daar de fout in gaat dan gaat het echt fout.  In de laatste twee bochten van de tweede ronde begon ik snelheid te maken om zo op volle snelheid te zijn als ik over de streep ging. De derde ronde was begonnen. Ik had genoeg ruimte gecreerd om voluit te kunnen gaan in de volgende 2 ronden. En voluit ging ik. de eerste zes bochten geen enkel probleem, daarna even het gas iets lossen  en de volgende drie bochten gingen richting de brug. Ook de laatste voor de brug ging helemaal te gek, ik dacht dit moet hem worden. Maar op de brug begon de kart te stuiteren. Ik was er voor die tijd nog niet zo snel over heen geweest dus ik schrok hier wel een beetje van en nam een beetje gas terug om vervolgens weer vol gas een lange flauwe bocht te pakken. De rest van de ronde ging weer zo als ik wilde en mijn tijd had ik verbeterd, 43.23. Weer bijna twee en een halve seconde sneller dan in de tweede heat, maar nog steeds 3 seconde te langzaam, dus vaart maken was het devies.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen dacht ik. Tot en met de brug ging het uitstekend De bocht erna (een lange flauwe)ook vol erdoor,een snelle rechts, links met een scherpe naar links er achter aan. En toen, een minuut later kwam ik weer bij, was even weg geweest. De snelle rechts, links had ik bijna rechtdoor genomen, de bocht erna kon ik niet meer nemen, daar stonden twee karts geparkeerd die elkaar geraakt hadden. In een flits bedacht ik dat ik er om heen moest om er niet met volle snelheid in te vliegen. Deze reactie was goed geweest waren het niet dat ik op de buitenkant van de bocht kwam(waar het dus zoals ik al eerder verteld had spekglad was) en er met volle snelheid uit ging. Zo zag ik de vangrail en zo was ie weg, de klap was enorm, de kart boorde zich door de vangrail en kantelde bijna over de kop.

De rest van de race heb ik nog uitgereden (stapvoets). De pijn was enorm. Resultaat: een paar gekneusde en 1 gebroken rib, twee blauwe knieen. Er is geen baancommissaris wezen kijken , op dat moment was er maar 1 aanwezig (de andere stond achter de bali voor de inschrijvingen) In de karts zaten geen gordels. En een beschermende gordel van piepschuim(voor de ribben te beschermen) was er ook niet. Eigenlijk was het dus niet verantwoord om te rijden, maar het kind in de man …………….

Ach ik leef nog en kan dus nog genieten van alles dat de toekomst nog te bieden heeft. Maar daar,waar ik het ongeluk gehad heb, rijd deze jongen dus nooit meer.

Advertenties

Geen visserslatijn

•juni 4, 2009 • 3 reacties
kleine tandjesbeste lezer(es),
Op zondag 12 april j.l. beleefde ik iets speciaals.
Ik moet u vertellen dat ik een echte karpervisser ben en was dus al weken bezig met een voerplek te maken in één van de groningse kanalen.
Maar op deze bewuste zondag liep alles een beetje anders dan je als karpervisser zou verwachten.
Smidags om vier uur waren we op onze stek en begonnen rustig aan de boel op te zetten. We waren van plan om de hele nacht door te vissen en hadden dus onze tenten meegenomen. Na anderhalf uur was alles klaar en we zaten rustig aan een bak koffie, shaggie erbij en natuurlijk praten over hoe de ideale visnacht zou moeten verlopen. Het vorige seizoen was op deze stek niet zo succesvol verlopen (omdat we eigenlijk te laat begonnen waren een stek op te zetten) maar we hadden goede hoop.
Om zeven uur wilde ik snel even een patatje halen aan de overkant, keek nog even naar mijn hengels en zag toen wat raars en tegelijke tijd ging er een beetverklikker af.
Het vreemde was dat de lijn bewoog tussen de top van de hengel en het toplood. Even later werd het hele snoer meegenomen en ik besloot de boel maar naar binnen te halen. Al snel kwam ik er achter dat er iets niet aan de haak was en dan bedoel ik ook echt niet aan de haak en dat iets was ook geen karper, maar het zat nog wel steeds aan de lijn.
Mijn collega-karpervisser en ik stonden heel verbaast te kijken, we zagen een slanke gevlekte vis en met dat we hem zagen , zagen we ook hoe hij uit nijd naar de bolie hapte toen die zijn neus voorbij kwam. De grote van het snoekje was echter nog niet bepaald omdat mevrouw nogal tegenspartelde maar eenmaal in het net was het toch wel even schrikken. Het was geen snoekje maar een grote snoek van meer dan een meter en 10 kilo schoon aan en van de haak. Twee uur later, we hadden inmiddels ons patatje al op en zaten aan de tweede bak koffie toen de andere hengel aangaf dat er wat stond te gebeuren. Langzaam begon ook de beetverklikker aan te geven dat het serieus was. Ik sloeg aan en dacht ach, leuk een 20 ponder. De karper maakte het mij in eerste instantie niet moeilijk en zwom lekker rustig mijn kant op. Ik kon hem zien en dacht ach leuk een hoge twintiger. Ik had dit in gedachten nog niet helemaal uitgesproken of meneer dacht `hier moet ik dus niet zijn` en ging er als een speer van door. Dit met zoveel snelheid en kracht en de diepte in. Ik dacht oei dit lijkt een 30 plusser. Met veel spierpijn en een kwartiertje later lag meneer dan eindelijk in het net. Mijn visvriend wilde hem wel even voor me uit het water tillen, maar dat lukte maar nauwelijks en hij zei `help maar even want dit is een hoge dertiger.
Eenmaal op de onthakingsmat en een paar foto´s later kwamen we aan het een na laatste deel van de klus, het wegen. We legde de karper in het weegnet en probeerde het beestje met de digitale unser op te tillen. Dit lukte maar nauwelijks en toen was het schrikken geblazen. Wat de unser aangaf kon ik niet geloven.
44 pond. Na jaren lang 20 plusser gevangen te hebben was ie er dan, zomaar uit het niets en nooit verwacht de eerste 40 plusser. Dromen doe ik er nu savonds niet over, maar overdag des te meer. Gemeten heben we de vis niet, dat doen de karpervissers niet (gewicht is belangrijkl) daar een karper van een meter ook wel veel lichter kan zijn en eentje van 80 cm veel zwaarder.
Zoals u leest, dit was de visavond van mijn leven. De rest van de nacht bleef het rustig op een enkele meerkoet na die goed voor een dubbele herniasoms even aan een bolie zat te knabbelen, en we hebben dus lekker geslapen.
groetjes  

11 gekkengetal

•maart 25, 2009 • 11 reacties

dsc_09812Weken kijk je er naar uit en je treft je voorbereidingen al ruim van te voren. Dan eindelijk is het zaterdag 21 maart 2009. De dag dat je eindelijk weer eens flitsende foto´s kan maken van een sport waarin het draait om snelheid, stuurmanskunst en tactiek. We hebben het dus hier over één van de spectaculairste autosporten die er bestaat, de rallysport.

´Smorgens vertrekken we al naar onze bestemming waar meerdere proeven verreden worden. Kampen, een mooie plaats waar veel leuke bezienswaardigheden zijn, maar waar (en dat is nog veel belangrijker) dus  (eigenlijk) het spectakel van de dag zou plaatvinden. Het is ELF uur en we komen aan bij onze vrienden en we verheugen ons op wat komen gaat. Eerst nog even een lekker bakkie, daarna even de lunch wegwerken en dan hup in de auto en naar de Zwarte Dijk, de plek dus waar volgens kenners mooie foto´s te maken zijn. Bij aankomst  heeft de beveiliging de toegansweg al afgesloten terwijl dit volgens insite informatie een half uur te vroeg was. Ze vertelde ons om om te rijden: Zo gezegt , zo gedaan, geen probleem voor ons en 5 minuten later kwamen we aan bij het punt waar we de auto neer konden zetten. Even later werd ons ook hier weer verteld dat de rally eerder van start ging en we dus niet hier goed zaten. Maar na aandringen kregen we het dan toch voor elkaar om door te lopen over het traject van proef nummer ELF.

We legde een deel van het traject te voet af en konden zo heel mooi de plekken bekijken waar volgens ons de spectaculairste foto´s gemaakt konden worden. We kozen uiteindelijk om aan het einde van een serie van drie bochten te gaan staan met de veronderstelling dat het hier wel eens goed mis kon gaan. Na ongeveer drie kwartier (de normale aanvangstijd haha) kwam de auto voorbij die aangaf dat de rally over vijf minuten zou beginnen. Vijf minuten later de wagen met de grote  nul erop. Of je nu een insider of niet bent dan zou je zeggen dat kort hierna de eerste deelnemer met een bloedgang door de door ons gekozen bochten moest komen razen. Maar na ELF minuten nog niets te zien. Verscheidene journalisten hadden verbinding met de start en wisten ons te vertellen dat de proef nr. ELF was geneutraliseerd. Alle deelnemers reden de proef wel maar niet op volle snelheid en het verwachte spectakel bleef dus uit.

Teruglopend over het parcour (natuurlijk nadat iedere auto langs geweest was) kletste we wat na over de dag en al gauw kwamen we erachter dat vanaf het begin af aan de ideale (race)lijn niet te vinden was geweest die dag.    Als je, ELF minuten later dan geplant, vertrekt met je gezin naar waar je zijn moet en je komt daar precies om ELF uur aan. Je eet en drinkt wat bij je vrienden en je vertrekt om ELF voor één naar proef nr. ELF. En je ontdekt ELF minuten na dat de rally had moeten beginnen dat ie niet door gaat omdat de communicatie tussen de (waarschijnlijk) ELF beveiligings niet in orde was vind je het dan gek dat de hele dag niet loopt. Het was een dag om niet te vergeten, het was gezellig (dank jullie daarvoor Marco en Jacqueline) het eten was lekker , maar dat je met zoveel hindernissen te kampen krijgt onderweg(ook nog stukje verkeerd gereden hahaha) en in Kampen hadden we niet verwacht. Volgend jaar beter en hopelijk meer spectaculaire foto´s526482706_4_syry